روز وِب

یادش به خیر باد! آن روزها در دانشکده ی اقتصاد دانشگاه علامه، کلاس درس اقتصاد بخش عمومی را با آقای دکتر پژویان می گذراندم.
 خاطرم هست در مناقشه ای علمی ایشان به ناگاه بانگ برآوردند برای من آنچه ملاک است اقتصاد لیبرالی فریدمنی است، البته اگر بخواهم صحیح تر نقل کنم فرمودند: اقتصاد لیبرلی فریدمنی نه لیبرالی! کاملا لهجه ی آمریکایی را هم رعایت کردند.

این روزها آقای دکتر پژویان نظریه پرداز اصلی و مدافع سرسخت و بی چون و چرای لایحه ی موسوم به هدفمند کردن یارانه ها هستند و آنقدر به گفته های خویش مطمئن اند که اخیرا منتقدان را هم به نوعی افراد بی سواد خوانده اند!
دولت های مدعی اجرای سیاست ها و توصیه های اقتصاد اسلامی - خاصه این دولت فخیمه - با پارادوکس بسیار طنزآلودی روبرو هستند و آن اینکه در عین کوفتن سرسختانه ترین شعارها و مشت ها بر دهان استکبار به رادیکال ترین توصیه های اقتصادی همان نظام استکبار و استحمار (به تعبیر مرحوم شریعتی) عمل می کنند.
بیچاره مردم! بیچاره سرمایه ی اجتماعی! بیچاره تمامیت ارضی ایران! بیچاره ی همه ی فقرایی که سالهاست روز به روز فقیرتر می شوند! و بیچاره کارشناسان و دردمندانی که این همه فریاد را ، کوتاه پاسخی نشنید!
غم این خفته چند

خواب در چشم ترم

می شکند